Eittåring i Kamerun 07/08

Del III av III

2008-07-21T20:17:00.015+01:00

Representanten i Kamerun

Dei siste månadane har eg brukt mykje energi på innlegg eg aldri har lagt ut på bloggen. Å skulle halde bloggen oppdatert har i bunn og grunn vore meir ei tung bør enn ei sann glede sidan ankomst Noreg. Det har blitt mykje grubling og tankegangen har ikkje alltid vore så positiv. Motivasjonen for å halde bloggen sånn halvvegs i live har vore å prøve å glede deg som lesar, men sidan det framleis kjennest tungt ut å ha ein blogg å tenkje på vel eg dermed å avslutte den.

Sjølv om det siste året ikkje utelukkande har bestått av gode opplevingar (...) så har eg absolutt fått gode erfaringar som er greie å ha med seg vidare i livet. Det skal også seiast at humøret mitt har ei stigande formkurve og at eg ser fram til eit år på folkehøgskule no.

Takk for at du har vore med og vist interesse for bloggen. Det har eg verkeleg satt pris på!

Gud velsigne deg og livet ditt.

Del II: Meng

2008-06-27T20:43:00.012+01:00

På den gamle norske misjonsstasjonen på Meng er det ein bibelskule tilknytta EELC. Her underviser blant anna misjonær Egil Reindal. Inne på stasjonen, tett attmed sjølve bibelskulen, bur den kamerunske rektoren med kona og "resten av familia". Med "resten" meinar eg dei yngste borna som framleis bur heime + litt ymse slekt. Dei eldste borna, deriblant

Henri, bur i N'gaoundéré.

Heimen til rektor & co, og reisebilen vår i front

Henri har eit to-sifra antall søsken. Ein normal storleik på ei familie i Kamerun. På bileta over og under ser du noko av kjøkenutstyret. Litt annleis fokus på hygiene enn kva vi er vande med.

Etter ei meir eller mindre omfattande runde med helsing på alle familiemedlemmane blei vi servert diverse kamerunske rettar. Fyrst måtte eg prøve å takke høfligast mogleg nei til øl. Gjerne fleire gongar under måltidet, på tross av at eg allereie etter fyrste gongen fortalte at eg ikkje drakk øl til vanleg heller. Det var visst ingen som forstod at det gjekk ann å ikkje drikke øl. Eg forstod det sånn at eg måtte vere allergisk på eit eller anna vis... Deretter var det maten som skulle ned. Ja, målet mitt var faktisk berre at maten skulle ned, helst utan å kome oppatt. Eg blei aldri heilt ven med kamerunsk mat i løpet av opphaldet i Kamerun, og dette hjalp ikkje på. Ikkje heilt gjennomkokt seig høne fekk meg til å slå gamle rekordar med vassinntak i løpet av eit måltid. Etter nokre rundar med høfleg nei takk til porsjon nummer to bar det i seng. Vi hadde tross alt kome veldig seint fram. Bileta er frå dagen etter, derfor dagslys.

Representanten sitt hus då utestasjonen framleis var bebodd av norske misjonærar.

Eg avsluttar med nokre ufarlege små utdrag frå dagboka mi etter fyrste kvelden på Meng:

Klasserom på bibelskulen. God standard i kamerunsk målestokk

"Eg må ærleg innrømme at eg var litt skeptisk og at eg gjerne skulle hatt med meg ein nordmann..."

Tidlegare landbruksskule

"Reagerer ikkje magen min i løpet av det neste døgnet er det noko gale med meg!"

Kyrkja

"No legg eg meg inn på eit av dei norske husa i oppredd seng, og med myggnett over meg. Kjenner at det var godt å kome inn i noko meir kjent."

"Det blir nokre spanande dagar framover!"

Opne dører liksom Jesus tek oss i mot med opne armar!

Del I: Eit brutalt møte med kamerunske vegar

2008-04-29T16:39:00.006+01:00

Sju timar i bil brukte vi før vi var framme på Meng,retning Tibati.

Onsdag, 28. november, byrja reisa frå misjonsstasjonen i N'gaoundéré til Yoko og Nytestamentfest. I bilen sat eg, Amanda, Henri og to av systrene til sistnemnde. Fyrste etappe gjekk til den gamle misjonsstasjonen, no bibelskule, på Meng for overnatting.

Ein bil utan belte. Ingen air-condition. Støv overalt. Ein sjåfør som, slik eg hugsar det, verka som konkurrerte med seg sjølv om å treffe flest mogleg hol i vegen, i høgast mogleg fart - ofte med påfølgjande bråbremsing. Dette lova ikkje godt for ein sju timar lang biltur. Ingenting å hoppe i taket etter, sjølv om det var nettopp det vi gjorde, gjerne etterfulgt med ein etterkvart for oss like kjendt "hopp i framsetet".

To timar tok det før eg måtte ut og prøve å kaste opp. Like sikkert som at eg måtte sitje i framsetet resten av turen var det at "hopp i framsetet" blei til litt mindre behagelege "hopp i dashbordet". På enkelte strekningar var eg overbevist om at det hadde vore betre å køyre utanfor enn på sjølve vegen. Eit brutalt møte med kamerunske vegar med andre ord. Noko meir er det vel eigentleg ikkje å seie om den fyrste dagen, anna enn at vi undervegs møtte på ...kva skal eg seie...ei spananda bru (sjå bileter under)?

Eg og Amanda fekk av ein eller annan grunn ei kjensle av at denne brua måtte inspiserast før eventuell passering med bil

"Ca va", var den korte og ikkje så veldig overraskande konklusjonen til Henri. Her vinkar han bilen over, sjølv om verken eg eller han turte å stå noko lenge av gangen på desse plankane.

Ein av gangane eg var glad Amanda var hard på gassen. Likevel valte eg å gå over brua..

Ein heilt vanleg biltur i Kamerun, har eg forstått.

Ei siste reise

2008-04-26T15:16:00.014+01:00

Seint i haust, nærmare bestemt månadsskiftet november / desember, reiste eg saman med det amerikansk-kamerunske ekteparet Amanda og Henri til Yoko. Til høgre ser du, i følgje det originale kartet, kvar Yoko ligg i forhold til N'gaoundéré. Her, eller der alt ettersom, skulle det feirast at Nytestamentet var blitt oversatt til det lokale språket "vûte".

Ettersom fotoapparatet, som eg lånte med meg med Helene, fekk uvanleg hyppige, og ofte lengre besøk av peikefingeren min på denne turen, og eg samstundes har ei kjensle av at bloggen treng litt meir mat før den blir lagt ned, inviterer eg deg - ja, nettopp deg - til å bli med på ei siste reise. Ikkje berre ei geografisk reise tur/retur Yoko, men i stor grad også ei åpa og ærleg reise inn i Mario sine tankar undervegs.

Etter å ha grovsortert bileta har eg kome fram til at denne reisa blir 19 (nitten) innlegg lang. Litt lang reise? Ja, heilt einig! Derfor blir ho heller ikkje så lang.

(Ta eit godt og djupt andedrag no)

Likevel, det er stor fare for at reisa blir litt lengre enn kva Mario - som kan finne på å bruke to langt ifrå naudsynte timar på å spissformulere ei like langt ifrå naudsynt lang setning med unormalt mange komma i, som forresten aldri har vore nokon fordel i skulesamanheng - eigentleg kunne ønskje seg at ho var.

Uavhengig av lengde, komma og formuleringar, trur eg dette blir ei interessant reise!

Gud er med.

Bon voyage!

To nye kyrkjer

2008-04-24T15:46:00.004+01:00

Over to helger i februar blei to kyrkjer innvia i N'gaoundéré by. Her ser du den eine, Milleniumskyrkja, kyrkja utanfor misjonsstasjonen som rommar to tusen kamerunske bakendar.

Milleniumskyrkja sett innanfrå

Her ser du den andre, Njell Lofthus-kyrkja, studentkyrkja ved Universitetet på Dang.

Studentkyrkja sett innanfrå

Biletserie: Fotballturnering

2008-03-23T14:07:00.007+01:00

Lova for eit par månadar sidan å fortløpande leggje ut biletseriar frå Kamerun. Det tok kanskje si tid før fyrste serien kom ut, men som vi alle veit: Betre seint enn aldri! :)

Eg vil påstå at ein vellykka "Championnat de foot de l'EELC 2007", med initiativtakarane Einar og Tor Marius i spissen, har vore den utløysande årsaken til at fleire nye fotballturneringar på misjonsstasjonen i N'gaoundéré har funne stad. Éin av dei var denne, august 2007.

Ei god ramme rundt kampen er visst eit poeng i seg sjølv:

Laga er klare til å entre bana. Sjølvsikker kaptein i raudt. Eller...?

Å helse på domaren og motstandarane er ein god tradisjon.

Lagbileter: Her er storfavorittane...

...og utfordrarane med ein formidabel joker nede til høgre

Her rett før Mario entrar bana og setjer i gang kampen med eit spark på ballen.

Omsider kjem kampen i gang. Her på det mest spanande tidspunktet. Laget i blått trykker på, medan dei raude er livsfarlige på kontringar

"Kommentatorane". Godt å sjå at utstyret er sikra mot nedbør.

Glade CHRISC-ungar, for annledninga supportarar, viser stolt fram nye fotballsko

Og så var det klart for premieutdeling:

Ei lang rekke med premieutdelingar: Høgdepunktet var nok dette, som vart motteke med stor jubel blant tilhengjarane

Finala sin beste spelar saman med turneringsleiaren. Belønninga var ei Barcelona-drakt med påtrykk av Kamerun si største stjerne Samuel Eto'o

Vinnarbilete før laget verkeleg kunne sleppe seg laus med sine tilhengjarar:

Ein fotballcup med mykje glede og håp!

Nysgjerrig..?

2008-03-05T15:07:00.004+01:00

Er du eit ungt menneske på 19+...

...og lurer på kva det vil seie å vere eittåring i utlandet?

Du kan byrje her. Resten finn du ut ved å ta utfordringa og bli ein eittåring sjølv! :)

Det har gitt meg nye perspektiv, nytt fokus, nye vener, nye impulsar, ny giv og pågangsmot, nytt språk, innblikk i ein ny kultur, eit spesielt kristent fellesskap... Det har gjort meg meir bevisst på kven eg sjølv er og mitt forhold til Gud og andre medmenneske. Å ha vore eittåring for Det Norske Misjonsselskap i utlandet har rett og slett gitt meg ei unik erfaring eg kjem til å dra nytte av og vere takksam for resten av mitt liv!

(...)

Hugs søknadsfristen 20.mars!

Bon...

2008-01-12T17:04:00.000+01:00

Har du prøvd å sende melding til mitt kamerunesiske mobilnummer etter torsdag 10. januar, har eg ikkje motteke ho. Sendte ut ei melding til nokre om at eg kom heim i dag. Har du svart på denne meldinga, har eg ikkje høve til å lese ho. Send gjerne meldinga til det norske nummeret mitt - med namnet ditt!
Mitt (tidlegare) kamerunesiske nummer:
+237 74978400
No gjeld berre det norske nummeret mitt.

Av personlege psykiske årsaker, som ikkje grunnar i ting som har skjedd under eittåringsopphaldet, har eg forlatt Kamerun, og er heime att på Sunnmøre.

Trist å ta farvel. Samtlege misjonærar, misjonærungar, mange, mange kamerunesarar og andre som har vore innom misjonsstasjonen, samt det kristne felleskapet blir eit stort sakn! Det blir mykje å bearbeide..

Eg rettar ein stor takk til alle som er innom og les! Det er godt å vite at dokke er mange som følger med og bryr dokke! Siste innlegg frå Kamerun er nok skrive, men fleire bilete kjem på løpande band framover... Tusen hjarteleg takk for alt!!

"...Eg er ljoset for verda. Den som fylgjer meg, skal ikkje ferdast i mørkret, men ha livsens ljos." Joh 8:12

Heimlengselen si tid er komen...

2007-12-30T13:28:00.000+01:00

Punktering - på mange måtar - er eit ikkje heilt ukjent fenomen i Kamerun...

Desember trudde eg kanskje skulle vere månaden med stor M! Og det har den forsåvidt også vore, men med negativt forteikn. Oppkast, diaré, kulde, utmatting, feber, for lavt blodsukkernivå, éin dag med intravenøst, fleire turar opp på sjukehuset, negative blodprøver, sengeligging, sofaligging, avføringsprøve med utslag og no tablettkur.
Det har tatt på fysisk! Buksebeltet går to hol lenger inn enn før, og eg har også skrumpa inn rundt handleddet. Fire hol brukar eg på klokkearmbandet no, istadenfor vanlege tre. Fotballforma kan eg heller ikkje tru akkurat har ekspandert...

Sjølv om eg fekk vere med på juleavslutninga til ColProt og Den Norske Skulen, samt feire jul i Gadjiwan, som eg eigentleg hadde gledd meg veldig til, har alt som heiter jul og feiring av Jesu fødsel dessverre på ein måte komt veldig i skuggen for min del. Eg har liksom verken vore i form eller i humør til å glede meg over noko i desember.. Men Solbjørg skal ha heider og ære for å å ha prøvd å gjere jula så bra som mogleg for gjestar og ein dotrengd Mario! :)
Likevel har heimlengselen for fyrste gong verkeleg vore eit faktum. Nokre dagar skulle eg så gjerne trylla meg heim berre for éin dag eller to. Eller tre... Julemiddag, grandiosa med sprø bunn, felleskapet med mamma, pappa, Trude og Kristin, resten av familia, venar - kvar det enn måtte vere i Noreg, køyre park og off-pist på snøfjøl, enda ein nystekt grandiosa med sprø bunn, henging på Hevsdalsheimen, å kunne overnatte ute utan å måtte tenke på myggnett... - åh, det er mykje!!
For ikkje så lenge sidan skreiv eg noko om at det kom til å bli altfor mykje å reise ifrå her nede. No får eg glede meg over at det heldigvis er mange og mykje å reise heim til også - så ikkje reis vekk i juni dokke som bor der heime! :)

Vel, det har naturleg nok vore tungt å holde motet oppe heile vegen mentalt, men eg får berre sjå på denne månaden som ei einaste stor punktering. Og som alle veit er ikkje punktering verdas undergang. Eg får berre leite fram krysset, jekken, lappe saman og pumpe luft i hjulet igjen - og på nytt byrje å gle meg over alt og alle eg har blitt og er glad i her i Kamerun! :o)

God jul!

2007-12-21T23:59:00.000+01:00

Eg reiser til Gadjiwan, ein plass seks timar bilkøyring herfrå, i morgon tidleg. Skal feire jul der ute attmed Solbjørg, eit ektepar med ein unge og Hald-jentene. Kjem forhåpentlegvis med meir stoff i romjula. Kjem tilbake 3. juledag. Har verken internett eller mobildekning før eg er tilbake att.

I mellomtida håpar eg alle får ei god julefeiring!

God jul!

Reise, sjukdom og avskjed

2007-12-10T17:13:00.000+01:00

Sidan sist har eg reist på Nytestament-fest til Yoko, leie sjuk og tatt avskjed med sjukepleiestudentane frå Stord.

Onsdag, for snart to veker sidan, reiste eg attmed Amanda og Henri + familia til Henri til Yoko for å feire at Nytestamentet har blitt oversatt til det lokale språket "vute". Amanda er ei amerikansk jente på 26 år som har blitt gift med kamerunesiske Henri på 30 år. Begge to jobbar på College Protestante, og er kanskje dei eg har fått best kontakt med der borte.
Bilturen var i seg sjølv ganske interessant. Å sitte i ein bil med 12-13 totalt ukjente kamerunesarar på ikkje akkurat gode asfalterte norske vegar var ei prøving i seg sjølv. Men vegen kan nok ikkje ta all skylda for at vi fleire gongar i løpet av bilturen hoppa i taket. Heldigvis greide eg å overlate alle kommentarane til Henri, som tross alt var mannen til sjåføren.
Ellers var det veldig spesielt å vere med på ei reise der 90% av samtalane gjekk på fransk, alle måltida blei etne på kamerunesisk vis, og måten å vaske seg på også blei litt vel kamerunesisk. Fyrste kvelden vaska eg meg på ein stupmørk utedo med kaldt vatn frå ei bytte. Heldigvis var det nokon som tipsa meg om å ta med såpe på turen..
Sjølve feiringa av Nytestamentet byrja vel laurdag ettermiddag. Katolikkane inviterte alle dei kamerunesiske viktigperane, som kyrkjepresidenten, den tidlegare kyrkjepresidenten og landsbysjefen + dei kvite som kom for å overvære feiringa. Etterpå gjekk oss i eit tog med dansing, hyling og trommespeling oppover gata og inn til kyrkja. Bak toget køyrte ein bil med Nytestamentet i, som blei frakta inn når toget nådde kyrkja. Seinare igjen var det ein enda større middag før det var konsert og dansing ute. Sundag var eg så dårleg at eg berre orka å sitte eitt par timar under gudstenesta. Gudstenesta skulle byrje ni, og fortsatte vel heilt til tre, inkludert mange talar. Resten av dagen låg eg i senga på eit herberge før eg sat på med Finn Ove og Ranveig heim igjen éin dag før eg eigentleg skulle heim.
Etter å ha vaska seg i kaldt vatn frå bytter, ete med fingrane etter å ha vaska seg i same kalde vatnet frå same vaskefatet som ti-femten andre brukte, og vore med ei kamerunesisk familie som kun snakkar fransk eller lokalt språk... Det var ei oppleving eg vil hugse og dra nytte av i all framtid, men fy søren... det har ALDRI vore så deileg å kome heim igjen etter ein tur som etter denne!

I forlenginga av turen har eg leie sjuk. Eg byrja med diaré og oppkast allereie laurdag kveld. Imodium tok eg sundag for å i utgangspunktet få med meg heile gudstenesta og for å kunne køyre ein 5-6 timar i bil sundag og måndag utan å lage unødig "godlukt" i bilen. Sidan eg kom heim har eg vel stort sett leie i senga eller på sofaen til nokon. Eg har leie heilt utslått, vore kald for så å få feber, vore skjelven pga for lavt blodsukkernivå, plutseleg følt meg heilt fin for deretter å gå heilt rundt for meg... Har vore på sjukehuset og tatt ein del testar. Malaria - negativ, tusen andre testar - negative. Det einaste dei har funne er lavt blodsukkernivå. Etter ein dag med intravenøst og ellers, både før og etter intravenøsen, større inntak av sukkerhaldig drikke og mykje mat har eg i dag, måndag, hatt den mest oppegåande dagen på lenge. Eg kan jammen meg ikkje hugse sist eg var så dritlei av å ligge i senga og kjenne seg konstant svolten og tørst!
Men eg har vore kjempeheldig som har hatt gode misjonærar som har tatt vare på meg og gitt meg ei seng hjå seg sjølve, i tillegg til fem norske sjukepleiestudentar som også har hatt veldig godt vare på meg og passa på at eg har fått i meg nok drikke og mat. Det er noko eg har satt veldig pris på! I tillegg har kamerunesarane vore veldig flinke til å vise at dei bryr seg om meg. Eg har høyrt at veldig mange har vore på døra mi fordi dei har vore bekymra for meg. Nokon har også lagt igjen ein "Bekymra for deg" og "God betring"-lapp. Eg har verken sove eller hengt så mykje hjå meg sjølv den siste veka, men dei få som har visst kvar eg har leie har kome på sjukebesøk. Sjølv om det har vore kjipt den siste veka har det vore godt å få bekrefta at mange tenker på meg her nede :)

Det siste er at sjukepleiestudentane har reist. Det har vore fem norske jenter eg kanskje har hengt litt for mykje med... Dei har vore utruleg kjekke å ha når eg har vore sjuk, vi har hatt mange gode morgonturar klokka seks, fantastiske frukostar på terrassa i lag, gode måltid ellers, og det har vore mange koselege, morosame og fine stunder i lag i det store og heile! Vi har hatt mange triste, rare, spanande, koselege, morosame og viktige samtalar i løpet av dei tre månadane dei har vore her!
Trist å ta farvel, men det var ein verdig avskjed. Familia Bischler inviterte på ein sju-rettars middag laurdag kveld. Eg kan vel knapt hugse å ha ete ein så fantastisk god middag i Noreg eingong!

Grininga under talen min etter middagen og under avskjeden på flyplassen i går ga meg ein liten smakebit på kor tøft det blir å reise heim igjen i juni. Sjølv om det var trist å ta farvel med jentene, har eg framleis veldig mange igjen her som gjer at eg ikkje fattar korleis eg skal greie å reise herfrå.

Heldigvis er det lenge igjen.

:)

CHRISC

2007-11-24T21:58:00.001+01:00

Ein av dei kjekkaste og kanskje mest rar-utfordrande oppgåvene eg har her nede er CHRISC. For dei av dokke som ikkje veit kva CHRISC (CHRIstian SportsContact) er så er det KRIK (KRisten IdrettsKontakt) sitt internasjonale arbeid. CHRISC, eller KRIK, har ikkje offisielt gått inn i Kamerun enda, men CHRISC-gruppene her er under NMS sin regi. Eg har å gjere med tre slike grupper. To av dei held til på stasjonen her, medan den siste gruppa held til ved Universitetet på Dang, omtrent tjue minutt med bil.

CHRISC junior
Dette er ei gruppe for 10-14-åringar. Eg nektar å tru at alle som er med fell innanfor denne aldersgruppa, men i ein kultur der miksing og triksing med alder og mangel på identitetspapir er vanleg gjer det vanskeleg å vite om folk er like gamle som dei utgir seg for å vere. Eg prøvar med "CHRISC"-identitetspapir som vertfall fjorårets eittåring, Einar, brukte. Ved å bla gjennom fjorårets papir har eg funne ut at nokre av dei som var medlemar i fjor har blitt eitt år yngre i år...
Vi har samlingar/treningar tysdagar 1530-1730. Kjem meg som regel ikkje i dusjen før klokka 18. Alltid nokre ungar ein må ta ein prat med etter trening pga uro, eller nye medlemmar som vil skrive seg opp.
På denne gruppa er det fotball som gjeld. Éi eller to fotballøvingar før ein halvtimes andakt og informasjon, og useriøs fotballspeling tilslutt er vanlegvis oppskrifta. Og så har vi kampar mot ulike grupper rundtforbi. Skal prøve å drage i gang vertfall ei juleavslutning før nyttår, og prøve å få til fleire sosiale samlingar etter jul. Har fått meget god hjelp med ein lokal, ved namn Betkemo for dei som kjenner han. Største utfordringa her har vore å leie samlingane sjølv på fransk, men føler det har gått rimeleg bra dei siste vekene.

CHRISC station
Denne gruppa er for 15+. Har inntrykk av at dei fleste er rundt tjue år. Eg har ei meir deltakarrolle under samlingane i denne gruppa, og er med i styret som "Superviseur general". Veit eigentleg ikkje kva det betyr. Trur eg berre har fått ein tittel i styret for at dei kan ha styremøter heime hjå meg. Vertfall fekk vi satt opp ein plan fram mot jul. Problemet er berre at vi ikkje har gjort nåke av det som står på planen, utanom vanlege samlingar med volleyball, fotball og andakt. Det er sikkert fleire forklaringar til det. Blant anna har eit kor, som mange av CHRISC-medlemmane går i, hatt ekstraøvingar i ein månad same dagen som det er CHRISC. Uavhengig av god eller dårleg grunn trur eg det må kallast inn til krisemøte.. det har ikkje vore skikkelege (vanlege) samlingar på fire-fem veker no.

CHRISC Dang (Universitetet)
20 år og vel så det er nok alderen på deltakarane. Volleyball og fotball er populært også her. Har forstått at dei har samlingar onsdagar og laurdagar. Sidan CHRISC station har samlingar onsdagar er eg med på denne gruppa kun laurdagar. Eg har hatt andakt éin gang "her ute" på Universitetet, og sidan har dei spurt meg eitt minutt før kvar andaktstid om eg har forberedt ei andakt i dag også. Kanskje dei trur eg er ei levande andaktsbok? Trur dei treng litt hjelp til organisering på dette feltet. Uansett har eg erfart at det i fleire samanhengar kan vere lurt å ha ei andakt på lur!
Her sit eg ikkje i noko styre, men som kvit kjenner eg at eg har veldig stor påvirkningskraft, her også. Trist at hudfargen har så mykje å seie, men det fortel vel berre noko om at kvite misjonærar (og eittåringar) før oss ikkje har gjort ein så galen jobb då?

Det har vore veldig mange nye, veldig mange rare, veldig mange "håplause", veldig mange spanande, veldig mange koselege, veldig mange kjekke, veldig mange tøffe og veldig mange styrkande og berikande erfaringar med desse gruppene. Og det blir nok ikkje færre av dei framover! :)

Måndag :)

2007-11-12T07:55:00.000+01:00

Mhmmmm, det er gode tider i Kamerun! :)

Måndag brukte å vere ein tung, tung dag. Kvar måndag byrja atter ei veke med skule, skule, skule... Etter ankomst Kamerun har eg faktisk blitt veldig glad i måndagen. Måndag har nemleg blitt fridagen min. Sjølv om eg kanskje er litt for flink til å fylle opp måndagen, vertfall delar av han, med avtalar eg ikkje har tid til ellers i veka, har eg blitt veldig glad i måndagen. Måndagen er min, berre min! Nemleg! :)

Dei tre siste dagane har eg stått opp klokka seks, gått ein halvtimes tur med Monica, Ingvild og Leeni rundt muren, og ete ein utsøkt frukost på terrasa etterpå, med levande lys på bordet! Måndag åt eg frukost attmed Monica og Ingvild, i går Synnøve, Leeni og Mia og i dag attmed Eline og Helene. Monica, Ingvild, Synnøve, Leeni og Mia er fem veldig koselege sjukepleiestudentar frå Stord som har sitt tremånadars praksisopphald her i Kamerun - ikkje værst! Og Eline og Helene er dei to koselege Hald-studentane som skal vere her fram til påske. Som dokke ser, veldig mange norske gutar å henge attmed! Enda ein grunn til å lære seg fransk fort for å få seg gode kamerunesiske gutevennar! Eg er nemleg litt redd for å bli litt feminin av meg...
Og det går faktisk framover med fransken! Betre kontakt med lærarane på ColProt får eg, betre kontakt med folk i ungdomsgruppa i kyrkja, betre kontakt med vaktene på stasjonen, betre kontakt med CHRISC-ungane, betre kontakt med tidlegare berre "bonjour" og "ça va"-vennar - rett og slett betre kontakt med alle! Eg slepp å nipugge to-tre setningar, som eg likevel gløymte før eg trengte dei, før kvart styremøte eller berre når eg skulle ha kamerunesarar på besøk. Arbeidsoppgåvene har byrja å sette seg litt slik at måndagen faktisk er ein dag å sjå fram til. Temperaturen er perfekt, det er herleg å starte dagane med ein spasertur og ein skikkeleg god og lang frukost på terrasa, og magekjensla for neste dag er like god som honningen er søt når eg legg meg. Livet er verkeleg verdt å leve!

College Protestante

2007-11-09T18:07:00.000+01:00

Etter mykje att og fram, og framleis litt att og fram, er statusen denne på ColProt:

Gymnastique
Eg har totalt fire timar gymnastique, to på tysdag og to på torsdag. Fram til no har eg observert og notert ned uttrykk som lærarane brukar. Fom neste veke, dvs allereie neste tysdag, skal eg byrje å ha mine eigne klasser. SKUMMELT (!), men veldig bra for fransken min og for å få fleire vennar blant elevane. Gymlærarane er med fram til jul for å halde orden på disiplinen. I siste timen eg observerte måtte nesten ti elevar ned på kne pga uro...

Engelskundervisning
Engelskundervisning med seks forskjellige klasser, á 50-60 elevar, blei det ikkje noko av då Mario heller ville sette seg på fyrste fly heim enn å ha nettopp desse seks klassene. Etter nokre møter med engelskseksjonen, viserektor og representant Kaldhol kom vi fram til at eg og Stein-Ove kunne ha engelskundervisning på ettermiddag/kveldstid for dei svakaste elevane. Å ta elevane ut av klassa i skuletida var visst uaktuelt.
Systemet på skulen her er at viss du stryk i eitt einaste fag må du ta opp igjen heile året. Derfor synst eg det var ein god idé å kunne hjelpe dei svakaste elevane slik at dei vertfall kunne bestå engelsken. Avtalen var at engelsklærarane skulle velje ut dei svakaste elevane i klassene sine i dei to nederste trinna etter at fyrste termin var ferdig, 12. oktober. Så skulle vi byrje med undervisninga tysdagar og torsdagar frå 17-1800. Det einaste som har skjedd er at vi har fått beskjedane "Det byrjar sikkert ikkje før i slutten av månaden" og "Lærarane har enda ikkje valt ut elevane".

Fotball
Eit av dei gode tiltaka på ColProt er turnering. Vi, eventuelt dei, har turnering i fotball for heile skulen. Sånn som eg har forstått det skal alle klassene, inkludert lærarlaget, spele mot kvarandre fram mot desember-januar. Etter det skal vi visstnok spele kampar mot andre skular i byen - DET blir konge! Dette er utan tvil den kjekkaste biten av ColProt. I min fyrste kamp spelte eg venstre flanke og hadde dei to einaste målsjangsane til lærarane i fyrste omgang. Eg traff så godt på dei to sjangsane at eg blei bytta ut i pausa... "ça va, Mario, ça va" fekk eg som trøyst på benken. I neste kamp derimot fekk eg kjempeskryt, og eg har no blitt plassert heilt framme på laget. Måla har latt vente på seg. Men berre vent!

Leksevakt
Av dei totalt tusen elevane som går på ColProt bor omtrent hundre av dei på internatet. Desse elevane har kvar kveld leksetid fra klokka seks til halv ni. Her kjem eg kanskje til å ta nokre vakter i løpet av året.

Sosialt
I byrjinga var det vanskeleg å kome inn blant lærarane, då eg ikkje hadde fått fastsatt arbeidsoppgåvene, og det dermed ikkje var noko å snakke om med min patetisk dårlege fransk. Men no går det betydeleg betre! Det går framover med fransken, og Mario er kanskje i sitt hittil beste humør sidan ankomst Kamerun! Einaste er at lærarane ser veldig rart på meg når eg ikkje tek to toppa spiseskeier og like mykje sukker oppi kaffikoppen min på dei koselege kaffipausane tysdagar og torsdagar :)

To stykk Hjørungavågarar i N'gaoundere!

2007-10-31T11:26:00.000+01:00

Meg og Solbjørg, saman midt i Afrika

Solbjørg Pilskog, min kjære sambygding, kom ut igjen no fyrste veka i oktober. Ho reiste ut som misjonær til Kamerun for fyrste gang for over 40 år sidan, og etter at ho blei pensjonist har ho reist ut kvart år i tørketida. Dvs at ho får med seg det beste vêret både i Noreg og Kamerun..
Det er godt, og samtidig veldig snålt, å ha to Hjørungavågarar på same stasjonen i Afrika. I to månadar har eg kome "frå Ålesund" overfor kamerunesarar, og "ikkje langt frå Ålesund" for misjonærane. Så det var deileg å å få ein Hjørungavågar til hit! Men så snart ho får reparert bilen sin reiser ho til Gadjiwan, og blir nok ikkje å sjå like ofte.. vi får nyte samværet så lenge det varer og prate masse om heimbygda!

I dei neste blogginnlegga vil eg skrive om kva dei forskjellige arbeidsoppgåvene mine går ut på, og korleis det har gått så langt. Skal også prøve å gje dykk eit bilete av kven eg omgås, norske som kamerunesarar... Følg med!
I mellomtida kan dykk kose dykk med denne biletserien:

Dette er lamidoen, den øverste leiaren for muslimane i N'gaoundéré så vidt eg har forstått, etter ei stor bønesamling siste dagen av Ramadan.

Dette er den største fotballbana til ColProt. Her er lærarane i kamp mot det tredje eldste trinnet (2e) på skulen under åpningsseremonien av sportsdagen, 10. oktober. Eg blei bytta ut då eg spolerte dei to einaste målsjangsane lærarane hadde i fyrste omgang. 2e vant 2-1, vi kunne ha vunne 3-2...
Eg spelte forøvrig heile kampen lærarane hadde i dag mot nest øverste trinnet. Vi vant 3-1, og eg følte eg bidrog mykje meir i denne kampen enn den forrige! : )

I tunge periodar er det godt å få servert risengrynsgraut. Kokka til Hald-jentene, som laga denne, serverer nesten betre graut her enn kva vi får servert heime i Noreg!!

Har høyrt at Adamouaplatået, som N'gaoundéré ligg på, er det området i verda det lyner mest. Det gjer sitt med stabiliteten på internett.. Her er det Hald-åringane Helene og Eline som har teke seg ein kveld på terrasa, med kamera sjølvsagt.

Miljøvenlege som kamerunesarane er, køyrer ikkje dei bil utan at den er full. Her har nordmenn noko å lære av kamerunesarar.. :P

Mario før.. (Eline i bakgrunnen forresten)

..og etter klippen. Eg har nemleg klipt meg igjen, og jammen meg var det ikkje deileg å bli kvitt litt hår i denne varmen!

I DAG åpna eg melkesjokoladen!

2007-10-19T11:55:00.000+01:00

Frå ein fjelltur i fjor sumar:

Etter omtrent éin times gange støtte vi (eg og ein klassekompis, red.anm.) på nokre høgspentlinjer som ikkje skulle vere der. Vi leita opp kart og kompass, og fann fort ut at vi hadde følgt feil elv. Elva var heilt identisk med den vi eigentleg skulle følge. Forskjellen var at denne elva gjekk på feil side av fjellet i forhold til kvar vi skulle ende opp. "Jaja, vi får berre gå rundt fjellet", sa vi til kvarandre, og smålo. Vi fann sakte, men sikkert ut at fjellet var mykje lenger enn kva det såg ut som på kartet. Opptil fleire matpauser måtte til før vi halvvegs rundt fjellet..

..blei møtt av DENNE kløfta! Eg braut faktisk ut i spontan latterkrampe (...). Høg på pæra og full av energi var vi ikkje akkurat frå før av, men no (!)... Enten måtte vi bryte den tredagars planlagte ruta eller, slitne som vi allereie var, gå rett opp den laaange og bratte sida av fjellet som føltes ut som vokste for kvart steg vi tok. For ettertida si skuld, valte vi heldigvis det siste. Vel oppe på toppen, rundt midtnatt,

venta dette fabelaktige synet oss! "Belønning god nok!", tenkte eg med meg sjølv, og sendte eit smil oppover, enn kor sliten eg var. Nede på rette sida av fjellet, klokka 3 om natta istadenfor planlagte klokka 19, heiv vi i oss ein etterlengta middag før begge to hoppa i kvar sin sovepose.
At det blei usedvanleg mykje tøffare enn forutsett, gjer at turen verkeleg er noko å sjå tilbake på!

Her i Kamerun har eg gått på den andre sida, møtt dei høgspentlinjene som ikkje skulle vere der, og gått halvvegs rundt fjellet. "Den planlagte turen" er litt lenger og tøffare enn eg såg for meg den kom til å bli. Akkurat no føler eg at eg har møtt kløfta...i dag åpna eg den medbrakte melkesjokoladen...

-Mario, Kamerun - som på ingen måte har tenkt å bryte!

2007-10-12T21:41:00.001+01:00

Takk for sist! :)

Det aller fyrste eg vil seie er at tydelegvis har problemer med e-posten.
Mamma, du sendte meg e-post i dag der du sa du og pappa berre hadde mottatt to (2) e-postar sidan eg kom ut. Eg har sendt minst seks (6) e-postar til dokke! Det tyder kanskje på at også mange av dei andre e-postane eg har sendt den siste månaden, og det er ikkje få (!), ikkje har kome fram! STRESS!!!
Skal prøve å sende alle e-postane (eg har dei liggjande i utboksa), som eg har sendt sidan eg ankom Kamerun, med hotmail-adressa mi i løpet av morgondagen. Til vanleg brukar eg theMario@tussa.com til e-post...
Eg har med andre ord heller ingen kontroll på om eg har motteke alle dei e-postane som har blitt sendt meg i løpet av dei to siste månadane...

Og så litt praktisk info:
.Mitt kamerunesiske mobilnummer er +237 74978400
..sjekkar det norske (+47 99362928) ein sjeldan gang i blant for sikkertheits skyld.
.Eg brukar theMario@tussa.com til e-post. IKKJE send e-post til mrprett@hotmail.com (som eg berre brukar til MSN). Hadde ikkje du, Vegard, tipsa meg på bloggen her hadde eg aldri sjekka om eg hadde fått e-post frå deg (eller deg, Magnus Hatløy)på hotmail-kontoen.
.Facebook brukar eg ikkje medan eg er i Kamerun
.Internett er ustabilt. Ingen automatikk i at eg kan snakke på Skype fordi du kan. Litt vanskeleg av og til, men eg vil gjerne snakke med folk heimanfrå! Håpar dokke har tålmodigheit, og forståing for at eg ikkje nødvendigvis dukkar opp på Skype den dagen vi har avtalt.. Har høyrt rykter om at straumen (og internett) blir meir stabil utover fom når tørketida byrjar (like rundt hjørnet).

ELLERS:
Veit ikkje heilt kva eg skal skrive på bloggen no. Synst det er rart å vere her. Rett og slett veldig rart.

Morosame/kjekke ting:
- CHRISC for 10-14 åringar
- CHRISC for 15+
- Fleire norske har kome hit. Deriblant fem sjukepleiestudentar frå Stord, som blir fram til starten av desember, og to Hald-studentar (jenter), som blir fram til påske
- Hald-jentene er skikkeleg gira på å lære seg fransk. Vi har minst 20-30 min kvar dag/kveld med franskstudy! Dei to har hatt fransk 4 og 6 år på skule før dei kom hit.
- bibelgruppe med misjonærane

Rare ting:
- 2 t kroppsøving på DNS (den norske skulen) for kun 4 elevar
- 2 t kroppsøving på ColProt (framleis berre deltaking/observering) for over 40 deltakande elevar i kvar klasse
- Fleire norske har kome hit. Liksom litt rart å omgås 40 nordmenn i Kamerun...
- Eg har leie sjuk ei veke med oppkast og skikkeleg afrikansk diaré. Kan ikkje hugse sist eg kasta opp. Derfor kom dette punktet under "rare ting".
- Framleis mange nye og gamle som vil henge attmed meg, sjølv om eg ikkje kan prate fransk etter to månadar
- Vikarlærar i tre veker på DNS

Utfordrande ting:
- Gudstenester på eit språk du framleis ikkje forstår
- Ingen av gymlærarane på ColProt kan engelsk. Dei rett og slett nektar å prøve å snakke engelsk
- Vere med i ei ungdomsgruppe i kyrkja der eg ikkje kjenner nokon og eigentleg ingen kan engelsk. Er faktisk med i styret der også (som sportskoordinator saman med ein annan)
- Fleire norske har kome hit

Enda ikkje kome i gang med:
- Leksevakt på ColProt
- Internatkveld og engelskundervisning for svake elevar på ColProt
- Utflukter med sundagsskuleelevane
- CHRISC på Universitetet (som har "offisiell" start i morgon, laurdag)

Kunne skrive i ei evigheit sidan eg ikkje har blogga på snart éin månad, men no gjekk eg og la meg..
Veldig glad i dokke der heime!! Ser ofte på "lysbileteseriar" eg har tatt med frå Noreg! Tek imot bileter med stor takk!

Biletserie

2007-09-19T22:52:00.000+01:00

Mitt fyrste kveldsmåltid åleine - og det fyrst etter ein drøy månad!

Dei fyrste dagane kjøpte eg (og sikkert fleire av dei nye på stasjonen) frå alle som banka på døra for å selge - dvs mykje skvip innahus etter ei veke..! Her kjøper eg jord/sand på flaske (!). Dette før eg hadde peiling på verdien på pengane. I etterkant ser eg at eg kunne fått ein god del kjøt for same prisen...skal seie ungane veit å utnytte dumskapen til oss nykomlingar :)

Myggnetting må ein ha i malarialand.

Å leike fly med ungar er alltid ein slager!

Denne høna har tydelegvis funne seg til rette, og kosar seg med å rote i alle bedda mine.

Etter éi runde med amerikanar på toget frå Yaounde til N'gaoundéré slokna eg, og sov resten av turen..har etterkvart fått rykte på meg for å sove tyngst på heile stasjonen? Trur eg er den einaste på stasjonen som hittil ikkje har våkna av moskerop om natta!

Maskoten på stasjonen, ARI BIG BHEN!

Kamerun sine ferskaste eittåringar..

Det kjente tårnet i Paris var ingen suksess for min del, men kult bilete!

Mykje fotballspeling her nede! Her helsar spelarane på kvarandre før ein finalekamp (20 meter frå huset mitt)..

Er det snakk om finale er det også snakk om premie. Nokre var så heldige å få eit kyss i same slengen, til stor jubel frå tilhengjarane :)

På kveldstid finn du fleire åpne fiskerestaurantar. Ein nydeleg og godt gjennomstekt heil fisk som du et med hendene. Nam-nam! :)

Elvar formar seg få sekund etter at himmelen åpnar seg! Kraftig regn + takrenner = ein fin utedusj.

Svarte grashopper (som denne, som eg fann mellom ytterdøra og myggnettdøra) skal visstnok innta husa våra i nokre veker no rett før tørketida byrjar. Det blir kos!

Herifrå kjem blogginnlegga mine forresten :)

Min fyrste (samanhengande) månad vekke frå mamma og pappa!

2007-09-12T20:59:00.000+01:00

Overgangen frå Noreg og Paris til Kamerun har mildt sagt vore spennande, og ikkje minst krevande!

Det gjekk plutseleg opp for meg! Dette er faktisk min fyrste samanhengande månad utan mamma og pappa! Skal seie… DET var på HØG tid!
På tross av at eg flytta litt lenger enn til sumarhuset ved sidan av mamma og pappa (...) har overgangen eigentleg vore ganske mjuk (med tanke på trongen til å ha mamma og pappa rundt seg). Å ha ei hushjelp som vaskar for meg (tydelegvis med unntak av badet) og lagar middag til meg + gartnar som stellar ALT i hagen kan kanskje vere noko av forklaringa. Eg trur likevel ikkje at dette er hovudgrunnen. Den mjuke overgangen må skyldast at kokka bakar brød til meg AKKURAT slik som mamma gjorde! Hehe, neida...

...men litt seriøst;
I min fyrste heile samanhengande månad utan mamma og pappa har eg aldri før:
- fått så mange gode...
- ...og fæle inntrykk på eit så kort tidsrom
- hatt ei så tøff og vanskeleg tid samtidig som dette kanskje har vore den beste tida i mitt liv hittil!
- bedt så mykje til Gud
- hatt (SÅ mange) folk på døra som verkeleg treng pengar
- slite så ofte med tankar som “Kvifor skal EG ha det så godt?”
- sett så mange tiggarar så ofte
- opplevd munterheita blant misjonærane når storbagasjen (containeren) kjem
- vore i gudstenester der kunngjeringane varer lenger enn preika
- hatt CHRISC (KRIK) for kamerunesarar
- vore så drittlei fransk...
- ...og blitt så glad i fransk igjen
- visst at det var mogleg å stue (minst) 500 personar i ei kyrkje som er bygd for 300 personar
- sett at folk må snu fordi gudstenesta er OVERfull
- grene så mykje på éin og same dag før
- opplevd eit så godt misjonærfellesskap
- sagt og høyrt “takk” (“merci”) oppimot hundre gongar per dag
- opplevd at folk kan gjennomføre ting SÅ sakte, SÅ rotete, SÅ lite planleggingsmessig
- sett mennesker GÅ så saaakte
- vore borti/hørt om så mange problem i kyrkja...
- ...og samtidig opplevd så sterke gudstenester!
- forstått så lite av ei preike
- sett nokon bære 50 kg (bagasje) på hovudet
- tenkt så mykje på kva Jesus vil bruke og brukar livet mitt til...
- visst at eg kunne bli glad i folk eg ikkje kan samtalere med her nede
- visst kor glad eg er i kjentfolk heime i Noreg
- visst kor glad eg er i mamma, pappa, Trude og Kristin!
- ete så mykje kjøt på så kort tid
- ete så mange sundagar på restaurant
- opplevd nattverdsgudsteneste på 3 timar
- sove så lenge på fly, flyplass og tog
- budd innanfor store kvite murar
- høyrt "God kveld" frå klokka eitt om dagen..
- opplevd så mykje kaos i trafikken
- vore borti vikeplikt frå høgre i rundkøyringar
- trudd at det var mogleg å kome fram på så dårlege veiar som det er her med bil
- følt meg så lurt då eg fann ut eg hadde brukt tilsvarande ei dagslønn for kokka mi til å kjøpe kamerunesisk sand/jord
- ...og ein heimelaga sprettert
- hatt kjensla av at eg vil sette meg på fyrste fly heim til Noreg...
- ...og seinare følt at eg har lyst til å vere her for alltid!

Lista kan bli uendeleg lang, men trur dette dekkar det meste av kva min fyrste månad i Ngaoundèrè, Kamerun, har gått ut på! Aldri før har vore borti eit så spanande og rikt liv...

...og eg ser verkeleg fram til resten av opphaldet! :)

Observasjon på College Protestante

2007-09-08T19:20:00.001+01:00

Observasjon på College Protestante unnagjort og konklusjonen er klar:
UAKTUELT!

Eg og Stein-Ove overvar 3 engelsktimar på skulen fredag formiddag. Meir enn nok for vår del.
Berre tanken på at lærarane kanskje var "snille" med elevane fordi oss to var til stede får meg til å grine.

At våre forgjengarar har undervist på skulen her UTAN nokon form for opplæring i bagasjen fattar eg ikkje!
At vi skal prøve å ha internatkveldar og delta på engelskklubb er greit, men å bli tvungen til å bruke halve tida vår her nede på å knipse på og straffe elevane, og rope oss gjennom timane (som engelsklærarane her gjer)...

Berre sånn for å veie opp litt..:
Kom nettopp frå kinokveld med misjonærane, skal i Universitetskyrkja (som våre forgjengarar har anbefalt oss å gå i) i morgon, vere med på ein kamerunesisk vennekveld, nyte fridagen min (på måndag) og byrje med CHRISC på tysdag :)

College Protestante

2007-09-04T19:50:00.000+01:00

Fakta om skulen:
-Omtrent 1000 elevar.
-Klassene er på 50-60 elevar.
-Trur elevane er 10-18(19,20?) år gamle.
-NMS som starta opp skulen
-Lite system og orden?

Jau, i går var eg og Stein-Ove på College Protestante for fyrste gong som lærarar. Om lag 500 (av totalt 1000) elevar møtte opp til fyrste skuledag. Det er visst vanleg at det tek éin månad før skulane kjem skikkeleg i gong her nede. Mao var det ingen som stussa på at det mangla nokre få elevar...

Skulen minte meg meir eller mindre om eit fengsel inkludert ein større luftegård. Ute på "luftegården" stilte elevane seg opp medan rektor og lærarane ønskte elevane velkomen og presenterte seg sjølve. Det veksla mellom jubling og buing då lærarane las opp kva klasser dei kom til å ha. Tydeleg at nokre lærarar er meir populære enn andre i Kamerun også. Eg måtte berre flire... :) Etter at det blei litt mykje bråk blant "les enfants" (ungane) tok viserektor opp ein av bråkmakarane og beordra han til å stå på kne framføre alle elevane heilt til presentasjonen var ferdig (og det tok si tid!). Ingen som stussa på dette heller..andre enn meg og Stein-Ove da.

På lærarmøte med engelsklærarane i etterkant av presentasjonen fekk vi denne beskjeden:
"This school is not a systematic school. You have to prepare for your lessons every week, but severel times this year you will meet at school and don't find anyone. It's not systematic."
Med den beskjeden, i tillegg til at vi skal ha 4 forskjellige engelskklasser a 50-60 elevar der mange ikkje har bøker og skrivesaker, + engelskklubb, rett i fleisen blei vi rett og slett litt paffe. Vi skal observere torsdag og fredag denne veka og neste veke, for så å bli kasta uti det...vi skal liksom lage prøver og rette prøver til minst 200 kamerunesarar. Stein-Ove blir ikkje med etter jul heller (då han trer inn i andre arbeidsoppgåver). Skal eg ta meg av dette åleine i eit halvt år? Hm..skeptisk - til heile opplegget!
Eittåringane i fjor hadde 6 forskjellige klasser.. DET kan ikkje ha vore mykje kjekt..? Berre det å lære seg namna til over 300 kamerunesiske ungar..!

Eg kom ikkje hit for å slite meg ut på ein skule. Eg kjem rett frå vgs og er drittlei alt som heiter skule, vertfall fagleg, og veit dette blir tungt. Det veit alle som gjekk på skule med meg siste året også, heh.. Ranveig (NMS-representanten/-sjefen på stasjonen) forstår oss godt, og dei neste dagane blir nok brukt til mykje diskusjon med representanten og College om kor mykje og korleis vi skal bli brukt.

Vel, det er nok mogleg å få diskutert litt og få endra kva lærarjobben vår vil gå ut på, men eg trur nok ikkje dette blir favorittoppgåva mi. Var liksom ikkje dette eg såg for meg at eg skulle bli brukt til. Ikkje er vi utdanna (men det er forsåvidt ikkje mange av lærarane her heller), ikkje har vi pedagogikken inne, eg kjem rett frå vgs, det blir ikkje tatt hensyn til om vi faktisk greier å stå framfor ei klasse på 50 elevar utan å besvime... Faktisk blei vi spurt først i det vi skulle forlate lærarmøtet (altså ETTER at vi hadde fått tildelt klasser og oppgåver) "By the way, how is your english.." og "..have you been teachers before?"!! Okei..blei litt mykje syting no. Dette er Kamerun, noko eg berre må innsjå (og godta :P). Eg kjem tross alt til å få vere med på fotballaget til lærarane + også å ha CHRISC, fritidsaktivitetar for misjonærungane, kroppsøving og sløyd på den norske skulen, leirdagar, (prøve å starte) fotballklubb for jenter osv osv..så det manglar ikkje på kjekke oppgåver også! :)
MEN....

Dei andre oppgåvene er heller ikkje fastsett, så eg har nokre spanande dagar i vente!

Mon anniversaire

2007-09-01T20:27:00.001+01:00

Ei nyyydeleg kake baka reservemammaen min (Bente Bjørseth) til meg! ;)

Tidleg morgon, ut frå badet og ut på terrasa blei eg møtt av...

...eit heilt "17. mai-tog" (!)...

...som hoia og sang bursdagssong!

Bursdagsklem fekk eg med alle sammen + litt fleire! :)

Ein fantastisk tre-rettars middag hjå Annbjørg (til høgre)...

...gratulasjonar frå min kjære (og nærmaste nabo) Tomas Drønen...

...før vi avslutta med enda ein middag! Denne gang berre to-rettars, hehe..

Min kanskje beste og mest minneverdige bursdag hittil!!

Meir trudde eg ikkje eg kunne vente meg (!)... men joda! Når eg kom heim til meg sjølv venta det utallige (!!!) gratulasjonar og helsingar på e-post, bloggen og mobilen! Aldri før har eg trengt det så mykje som no...tusen hjarteleg takk!

Med mine nesten 20 (unge) år ser eg verkeleg fram til å leggje også resten av livet mitt i Guds hender!

Anniversaire de Mario

2007-08-31T23:46:00.000+01:00

Med forbehald om feil i overskrifta vil eg berre meddele at eg har hatt ein strålande bursdag! Eit bursdagssyngjande 17. mai-tog, som det såg ut som, var det fyrste som møtte meg då eg vakna og åpna døra ut i dag tidleg! "Vi" vaksne avslutta med ei samling på kvelden no, som forresten var veldig rørande (litt sånn delekveld). Eigentleg var det representanten som inviterte til åpningsmøte for misjonærane. Eg lev i beste tru at det ikkje var tilfeldig at samlinga fall på nettopp 31. august :P

I morga kjem det bileter (dersom nettet er oppe). :)

Takk for alle helsingar og gratulasjonar både på e-post, blogg og telefon! Eg er faktisk på nippet til å felle ei tåre..!

ps: fekk akkurat lagt ut posten før midnatt (klokka er no 23:59, 31. august her)

To veker i Ngaoundéré, Cameroun

2007-08-25T12:39:00.000+01:00

Som sagt, døgning i forkant av turen gjorde susen! Avreise frå Liavågen 8. og ankomst misjonstasjon 11. august. Soving er stikkordet. Hugsar knapt at eg gjekk av og på flya nedover! Vel, ein svipptur innom Eiffeltårnet rakk vi jo. Ikkje at det var SÅ spanande for min del, men eg hugsar vertfall det... Så sjølve reisa har eg ikkje så mykje å fortelje om, men etter at vi ankom misjonstasjonen har det vore eit einaste virrvarr av nye inntrykk!

Vi er ein stor (!) flokk frå Noreg. Når eg tel over det trur eg faktisk vi totalt er 31 nordmenn, derav 15 (?) er ungar - og enda fleire skal der bli! Til samanlikning trur eg det var 11 nordmenn her i fjor. Eg må ærleg innrømme at eg før utreise var svært skeptisk til å ha så mange nordmenn rundt meg... det var liksom Kamerun eg skulle til, ikkje ein norsk getto! Men eg må seie at det har vore veldig godt å ha (usedvanleg!) gode norske naboar å dele nye erfaringar og kjensler med no i starten. Nokre av oss er i same båt (vi er nye), medan andre er ”gamle travarar”. Vi er ei fin blanding! Kjekt (og veldig nødvendig) å utveksle nye opplevingar med andre nye og få råd med dei som har vore her tidlegare.

Sjølv om det er mange nordmenn å bli kjent med no i startfasa har eg rokke og helst på kamerunesarar også. Dei kamerunesarane eg har blitt kjent med hittil kan engelsk og/eller norsk. At eg på eit så tidleg stadie har blitt kjent med fleire som kan engelsk og/eller norsk har dessverre lagt ein liten dempar på motivasjonen min for å lære meg fransk. Men akkurat det vil nok endre seg når eg byrjar på arbeidsoppgåvene mine (i september), der eg kjem til å ha mykje å gjere med folk som verken kan norsk eller engelsk. Dessutan hadde det vore tungt å ikkje kunne kommunisere med kamerunesarar i det heile tatt i startfasa, så glad er eg når hyggjelege karar som eg faktisk kan kommunisere med bankar på døra mi!
Og det er mange (!) som bankar på døra. Alt frå selgarar, ungar som vil låne/spele fotball og leikeslost til ungdomar som vil ønske meg velkomen. Sjølv om privatlivet ikkje blir det same som i Noreg, er det veldig greit at folk kjem til meg istadenfor at desorienterte meg må ut på gata (så tidleg) for å finne meg vener.

Litt om klimaet:
Vi er visstnok inne i sluttfasa av regnsesongen her nede. Det har vore korte, men kraftige regnskyll sånn 1-2 gongar om dagen. Det som er merkeleg er at dersom du har invitert folk heim til deg og det regnar så kjem der ingen. Er det oppsatt fotballkamp kl 3, og det regnar klokka 3, ja så blir det ingen fotballkamp (eller den blir utsatt). Ellers er det shorts og t-skjorte-temperatur, men det KAN vere greit å ha på seg bukse om kvelden (sjølv sit eg med shorts på meg no (kl 21)...). Vi har enno dei kaldaste månadane att (desember-januar?), og det blir nok godt å ha før varmen og sandstøvet byrjar å slå inn for fullt i februar-mars. Veit ikkje om dette går inn under "klima", men det blir vertfall bekmørkt her i seks-sju-tida. Det gjer det vanskeleg å vite når eg skal leggje meg! Eg har prøvd å leggje meg både klokka åtte, ni, ti, elleve og tolv, men er framleis like rådvill... har du eit tips?

Språket:
Her er mange forskjellige stammar med kvart sitt språk. Fellesspråket her nord i Kamerun er fulani, felles i heile Kamerun er fransk. Så minimum kan folk 3 språk, men det er ikkje uvanleg at folk kan 6,7,8,9,10 forskjellige språk. Ein av dei fyrste dagane sat eg rundt eit bord attmed 6-7 ungar. Då blei eg fortalt at ingen av dei opprinneleg snakka same språk! Kamerunesarar er med andre ord språkmektige! Eg har inntrykk av at dei fleste snakkar fulani med kvarandre til vanleg her i Ngaoundéré, og då er det litt rart å lære seg fransk, sjølv om eg veit at eg må ha fransk inne skal eg reise andre stader i Kamerun...

Ellers...:
Det er enno litt uklart EKSAKT kva arbeidsoppgåvene mine går ut på, men eg veit at eg skal ha engelskundervisning på College Protestante (high school), CHRISC, kanskje litt undervisning på den norske skulen (DNS) og ellers hjelpe til der det trengs. Sjølv om eg er veldig spent og kanskje grur meg litt, ser eg fram til å kome i gong med arbeidet!

Forøvrig har eg byrja å installert meg i huset for fullt. Dei to fyrste vekene har det vore problem med toalett, gassbrennar (som varmar opp vatnet i huset) og kjøleskap, men det er i orden no. Problema har berre vore ei god unnskyldning for meg til å besøke andre litt oftare, hehe... ☺

Mange, mange nye inntrykk har det vorte, som til dels har vore svært vanskelege å svelge. Følg med, så får du lese meir om kva eg syns har vore vanskeleg hittil i ein av dei neste blogginnlegga!

Stein-Ove, rare nattelydar, og kva vil du sjå bileter av?

2007-08-23T21:27:00.000+01:00

Hm..prøver å laste opp nokre bileter no, men det ser ikkje ut til at internettforbindelsen strekk til i kveld. Kanskje det har noko med den høglydte festen som foregår rett utforbi muren her akkurat no? Vel vel, dokke får vertfall kose dokke med mine meir eller mindre velvalte ord så lenge, så satsar vi på å få lagt ut nokre bileter i morgon.

Kompanjongen min, eittåringen Stein-Ove (mppkamerun.blogspot.com), har mest sannsynleg brista/brote ribbein. Han skulle sende avgårde ei god norsk Flo-pasning nedpå fotballbana her (20-30 meter frå huset mitt) og mista fotfestet. Sjå for deg ein 28-åring ligge paddeflat i lufta, ta for seg med handa og lande på sin eigen olboge - au (!), ja. Ikkje nok med at smertestillande (tabl.) ikkje verkar noko særleg - no ligg han også med høg feber og har kanskje fått malaria? Ny kultur, nytt miljø og nytt språk er tøft nok i seg sjølv, og så dette... Han har vore tapper og nærmast overbevist alle om at han har det bra, så ein hypokondar har vi vertfall ikkje med å gjere her! Vi får alle be om at han har lysare tider i vente!
Stein-Ove likar ikkje å gjere folk bekymra, så eg må få lov til å seie at det på ingen måte er heilsvart. Vi har hatt og har veldig mykje morosamt i vente framover! Ungane her har blant anna friskt i minne den forrige eittåringen (Einar Amlie) som skaut godteri med sprettert til dei. Derfor har dei laga to spretterta til oss i håp om at vi skal gjenta suksessen, hehe... :)

Her nede er det massevis av rare inntrykk i løpet av ein dag - men ikkje berre om dagen! I følgje dei andre misjonærane har eg, som sover veldig tungt, gått glipp av mykje rart nattestid. Blant anna går eg visstnok glipp av rare metalliske dryppelydar rundt klokka fire, høge moskérop klokka fem om morgonen, katteskrik, jodlande vakter utfor vindauga våra, og fleire moskéar som etterkvart ropar om kapp med kvarandre. Kanskje like greit at eg sover tungt? Einaste gongen eg har vakna "ufrivilleg" var i går. Nokon fann plutseleg ut at dei skulle klippe graset RETT utanfor vindauget mitt klokka seks (!) i går morges - og grasklipparane her kan ikkje akkurat kallast støydempande..

Etter at du har lest denne setninga her kan du skrive kva du vil eg skal publisere bileter av - det set eg, og forhåpentlegvis du også etterkvart, veldig pris på! :)

Bonne nuit!

Velkomstappell/presentasjon?

2007-08-21T17:59:00.000+01:00

Kjære lesar! Ta deg ein god kopp kaffe (gjerne med ein knekk melkesjokolade attåt), sett deg godt til rette og kos deg med lesestoffet (belag deg på å bruke meir enn 2 sek på denne posten:P)!

Til nye som gamle, velkomen til eittåringen Mario sin blogg (i Kamerun) - kom plutseleg på at eg aldri har hatt nokon velkomstappell på bloggen min. Har fått opp trådlaust internett til MacBook'en (maskina mi), og då blir det straks meir lettvint å oppdatere bloggen! Heretter slepp du å bli møtt med DET gamle innlegget når du er innom bloggen for å sjå etter oppdateringar :)

Vel, då har det gått vel ei veke - mitt fyrste opphald i Ngaoundéré, Kamerun - og Afrika i det store og heile! Mykje opplevd - mykje å fortelje.....

Arbeidsoppgåvene mine blir hovudsakleg engelskundervisning på College Protestante (high school), CHRISC og fritidsaktivitetar for misjonærungane. Fleire oppgåver får eg heilt sikkert undervegs. Dette er noko eg verkeleg ser fram til å kome i gong med (!)- som du ser på biletet (meg og Stein-Ove, den andre eittåringen) har det vore mykje tid til soving og fjasing hittil...

Litt om området vi bur på:
Vi bur altså inne på ein misjonsstasjon. Nå kan eg ikkje heile historia, men eg veit at det var urolegheiter som førte til at det blei (naudsynt) reist ein stor og lang mur rundt området til misjonærane. Det seiast at det tek 40 minutt å gå rundt muren - eit stort område (!) mao - som fortel om liten fare for getto-kjensle (som eg frykta før utreise)! Det bur også fleire kamerunesarar, amerikanarar og andre nasjonalitetar her inne på stasjonen (den dag i dag). Dessutan er det minst to fotballbaner, basketbane, basseng, kyrkje, "high school" (College Protestante) ++ inne på stasjonen. Til mamma og pappa: urolegheitene som "herska" på 90-talet er gresk for oss her i dag :)
Lille meg bur faktisk i eit hus med peis! Gradestokken kan gå heilt ned på 15-talet på det mest ekstreme - mao prisar eg meg lykkeleg for å ha peis lett tilgjengeleg! Har gassbrennarar til matlaging og varmt vatn, ei god hushjelp, myggnetting rundt senga, ei god hushjelp, uttallige meiningslause låsar på døra og, eg veit ikkje om eg sa det, men ei god hushjelp har eg òg... - nesten større fare for å bli bortskjemt her enn i Noreg! Hushjelp er forresten veldig rart og ubekvemt å ha (vertfall no i starten), men det er ein måte å sysselsette folk på. Ein gartnar har eg også rundt forbi. Berre ein vanesak tenkjer eg :)

Ellers er dette noko av det eg har opplevd/gjort hittil:

- fyrstegongserfaring med innkjøp av naudsynte ting til huset
- å ha eiga kokke og hushjelp (som ikkje er mamma) i hus
- blitt servert pizza MED steikt maur oppå (vonar dette var utilsikta :P)
- ungar som bankar på døra fem gangar om dagen for å spele fotball/låne fotball
- kjøpe andre saker og ting til kraftig overpris fordi eg ikkje har lært å prute enda
- bade og leike i bassenget attmed misjonærungane
- spelt fotball attmed kamerunesarar
- blitt kalt Super-Mario kvar dag
- blitt overrumpla av ungar som vil leikeslost
- pugga for lite fransk
- vore oppe for lenge om kveldane
- prøvd å forklare at CHRISC ikkje startar før i september, då plutseleg ca 20 ungar, etter at vi hadde spelt fotball, sprang opp til "samling" utanfor huset mitt
- hatt besøk og besøkt kamerunesiske jamaldringar

Vel..hm..tenkte eigentleg å legge ut ti gongar meir, men det får vere nok for denne gong. Takk for at du blei med heilt til denne setninga!

A bientôt!

Vel framme i Kamerunland

2007-08-12T18:39:00.000+01:00

Dette blir heilt kort-kort sida internett her nede gjekk så sinnsvakt fort + at dette er fyrste gongen...:

Vel, vi er framme! Inne på misjonærstasjonen i går og fransk-kurs først på torsdag. Det går mykje i kroppsspråk for å sei det sånn! Turen ned gjekk overraskande fort - å døgne i forkant av turen gjorde susen! Ellers har vi det berre bra her nede. Kosar oss med språkvanskar, mykje varme, gudsteneste, myggnetting, språkvanskar, bading og leiking med misjonærungane, språkvanskar og språkvanskar. Motivasjonen for å lære seg fransk steig plutseleg til topps då vi kom fram, hehe!

Jau, det var det for denne gong. Skal gi lyd frå meg når eg har orientert meg her nede.

Kos dokke heime! Sende gjerne ein liten e-post til themario@tussa.com, så har eg noko å glede meg til neste gong eg dett innom internett :)

Ja, ein ting til! Eg har det berre bra. Storkost meg hittil! Det er godt å høyre grashoppene om kveldane igjen! Kjem til å stortrivst skal eg sei deg. Ska prøve å laste opp nokre bileter etterkvart.. Have fun!

TYSDAG 7. AUGUST - AVSKJEDSKVELD HJÅ MARIO

2007-08-06T19:09:00.001+01:00

No står det att éin dag før utreise til Kamerunland. Med det vil eg invitere til ein siste uformell avskjed heime hjå meg sjølv. Huset står åpent frå kl 19 og utover kvelden/natta, med "servering" av pizza, kaffe og kake til den som vil det. Det einaste eg krev er å få gi deg ein god hadeklem :)

Siste veka har eg vore på Åpta (eittåringskurs og 18-30-festival), og utan å overdrive har dette vore ei av dei beste vekene i heile mitt liv sosialt og åndeleg sett!
...og ein god avskjedskveld vil vere prikken over i-en før avreise!

Alle kan kome:
- stikk innom i eitt sekund, nokre minutt, éin time eller bli her heile kvelden om du vil
- ta med deg venner eller folk du trur kan ha kjennskap til Mario, eller kom med deg sjølv åleine
- dette er ei høgst uformell samling
- sett deg ned for å ete, spele, prate eller berre dett innom døra for å ta ein kort (og veldig kjekk) avskjed
- kjekt for meg å ta farvel for eitt år og ønske deg lykke til det neste året

Du er mao hjarteleg velkomen tysdag frå kl 19... - kven du no er, kom som du er :)

ps: dette er den einaste invitasjonen eg har sendt/lagt/gitt ut

Litt til før utreise..

2007-07-17T22:01:00.001+01:00

Kan tenke meg at det ikkje har vore noko særlig med folk her til nå (17. juli 2007), men eg vel likevel å legge ut litt meir før utreise slik at dei som faktisk greie å dette borti veven (før 8. august og utreise) har noko meir å lese enn éin stusseleg liten post - utan at eg skal kalle denne posten noko meir enn stusseleg, hehe.. Men to litt stusselege posta utgjer éin god, gjer ikkje det det? ;)

Uansett, prøva å finne eit passe beskrivande bilete av meg til å ha som profilbilete. Derfor legg eg ut små bilete kun av meg sjølv..viss du lurte liksom.

Ellers har Bente Bjørseth (sjå mppkamerun.blogspot.com) nettopp hatt bursdag (laurdag, 14. juli). Det er, for dei av dykk eg ikkje har prata alt for mykje om turen med, éin av to andre eittåringar eg skal reise ut attmed. Du skal sleppe å telle på fingrane - eg seier det rett ut - vi blir tre eittåringar tilsaman i Ngaoundere. Gratulerer med overstått, Bente! No har du, på nytt, endeleg tatt igjen Stein-Ove. Ja, viss du er nokonlunde oppegåande og sveipa gjennom mppkamerun.blogspot.com veit du kven Stein-Ove er også. Flotte greier! Da har du blitt kjent med to nye Mario-venna. Du blir forhåpentlegvis betre kjent med dei etterkvart. Gled deg! :)

Neste post i forbinding med eittåringstenesta er eittåringskurs på Åpta, samt 18-30-festival same staden. Dette blir det siste eg kjem til å gjere (utanom pakking og klemming) før utreise 8. august. Kjem nemleg ikkje heim frå Åpta før sundag kveld (5. august). Tek gjerne imot klemmar fram til 8. august kl 0725!! Etter det er det berre å sette i gang og be, slik at du minne Gud på å passe på meg ute i (den egentlege så siviliserte) "bushen" - det hadde vore kjempebra! :)

Lykke til her heime så lenge, så legg eg nok ut eitkvart rart etter at eg har fått opp maskina der nede... gi gjerne tilbakemelding og litt om kva du gjer på undervegs!

Guds velsigning til dykk alle!

Før utreise

2007-06-28T07:53:00.000+01:00

I tillegg til å bli innrullert i Siviltenesten på Dillingøy (Moss) er eg med på to førebuingskurs (Hurdal, og Åpta, Farsund) før utreise 8. august. Utanom kursa vil eg fram mot august jobbe som sivilarbeidar på leirstaden Kjeldsund (NMS).

Det byrjar å gå opp for meg kva eg begir meg ut på, og sjølv om det til tider verkar veldig skummelt å busette seg eitt år i ein framand kultur, trur ikkje eg det vil mangle på slike stunder som biletet nedanfor fortel om - eg trur rett og slett eg vil stortrivst! ;)

Håpar du finn interesse av å vitje bloggen nokre gongar i løpet av det komande året.
Vil prøve å halde dykk (eittåringar, heimeverande og elles alle andre interesserte) oppdaterte på kva som skjer i Kamerun og omegn så godt som råd er! Og så set eg stor pris på å høyre om ståda i utland, "her heime" og elles kvar du måtte befinne deg! :)